Καινουργιες ζωες

Ακομα και ο πιο αναισθητος ανθρωπος εν μπορει να μεινει ασυγκινητος μπροστα στη γεννηση ενος παιδιου. Το πιστευω ακραδαντα. Καταρχας προκαλει δεος το γεγονος οτι ερχομαστε στον κοσμο τοσο μικροσκοπικοι. Και μονο να φανταστεις οτι ετσι εγεννηθηκες και συ ο ιδιος (και εκατεληξες ολοκληρος μαντραχαλος/μουλαρα) προκαλει σου μια οδυνηρη καπως συνειδητοποιηση της καθολικοτητας της ανθρωπινης υπαρξης που δε μπορει να μεν σε συγκινησει. Το ιδιο ενιωθα και οταν εβλεπα τις γατες μου να γεννουν βεβαια, αλλα οκ ασχετο. Επίσης δε μπορώ να πω οτι αυτη η συγκινηση είναι κατι που σε καταβάλει ή οτι είναι οτι πιο δυνατό έχω ζήσει εγω προσωπικά αλλα οκ νοτ μπαντ για να περνας τη μερα σου στα νοσοκομεια.

Οι μαμαδες απεριγραπτες, αλλες λιγότερο άλλες περισσότερο ταλαιπωρημένες, με ή χωρίς δάκρυα ωδίνων στα μάτια, φαντάζουν πραγματικές ηρωίδες, από αυτές τις ηρωίδες που καθρεφτίζουν ιδέες και ανθρώπους, όχι απο αυτές που εξυψώνονται ανόητα για χάρη του μυθιστορήματος. Και αν κάπου στα μέσα της διαδικασίας λιγοψυχούν και θέλουν να το σκάσουν, αυτό τις κάνει ακόμα περισσότερο γοητευτικές και ανθρώπινες.

Το κλίμα στην αίθουσα τοκετών δεν έχει την ψεύτικη αύρα που δίνουν οι σκηνοθέτες σε ανάλογες σκηνές στις ταινίες. Δεν έχει την έπαρση της μοναδικότητας της στιγμής, παρόλο που αναμφιβόλως πρόκειται για μοναδικές στιγμές. Οι μαμάδες είναι ιδρωμένες και καταπονεμένες, οι μαίες προσπαθώντας να καθοδηγησουν σωστα τη διαδικασία υιοθετουν ενα τόνο πολλές φορές αυστηρο και επιτακτικό, αν και καθησυχαστικο οπου χρειάζεται. Οι γιατροί σοβαροί, απορροφημένοι στο έργο, με μετρημένα λόγια και άπειρη υπομονή, πετούν μέσα μεσα καμιά εξυπνάδα να αλαφρύνουν το κλίμα.  Το δε βρέφος ξεπροβάλει ανυποψίαστο από τον κόλπο, κάπως αδιάφορα μέχρι να κοπεί ο ομφάλιος λώρος και τότε αρχίζει να νιαουρίζει ενοχλημένο και να κουνά μικροσκοπικά χεράκια και ποδαράκια σαν να προσπαθεί να συνηθίσει στη νέα του κατάσταση. Η παιδίατρος είναι συνήθως η πιο χαρούμενη μορφή της αίθουσας, λίγο τουρίστας μέχρι να γεννηθεί το παιδί και μετά το περιφέρει με καμάρι να το δει η μαμά, να της ανακοινώσει το βάρος και οτι είναι υγιέστατο, ενώ ο καημένος ο γυναικολόγος προσπαθεί να μαζέψει τα ασυμμάζευτα, τα μετά της γέννας κατάλοιπα στην περιοχή.

Σε αυτό το παράλληλο σύμπαν εξεμύτησα για λίγες μέρες, να κάνω την πρακτική μου στη μαιευτική. Η αλήθεια είναι οτι οι φυσιολογικοί τοκετοί είναι πλέον σπάνιοι σε καθημερινή βάση ειδικά στην Ελλάδα, και αυτό που επερίγραψα εν ανταποκρίνεται στην πλειοψηφία του ερχομού νέων ζωών στον κόσμο. Παρόλα αυτά καποιοι καπως κρατουν τις παραδοσεις και ειναι μια απολαυση να το βλεπεις και να το αισθανεσαι.

Εν ωραία να είσαι ζώο, να λειτουργείς με τα ενστικτα και να νιωθεις τη φύση σου να σε καθοδηγει στον υπερτατο στοχο που είναι η διατηρηση της δεξαμενης των γονιδιων.

Είσαι ο τροχονόμος του νοσοκομείου. Όποιος ασθενής δεν προσέρχεται με ΕΚΑΒ θα περάσει από σένα για να τον παραπέμψεις. Είσαι ειδικευόμενος με μικρή σχετικά εμπειρία, βλέπεις 200 άτομα το εξάωρο, εξηγείς σε όλους τι πρέπει να κάνουν, απαντάς ό,τι απορίες τους μπορείς να απαντήσεις, τους δίνεις οδηγίες και πληροφορίες, τους καθησυχάζεις οπως μπορείς μέχρι να έρθει η ώρα να εξεταστούν. Πρωτίστως δουλειά σου είναι να διακρίνεις το επείγον από το περιστατικό που μπορεί να περιμένει. Οι αναμονές τεράστιες, ακόμα και το πιο ασήμαντο πράγμα δεν μπορεί να περιμένει τόσο πολύ. Πρέπει να εξηγήσεις εσύ, ο τελευταίος ειδικευόμενος γιατί το σύστημα είναι τόσο πολύ για τον πούτσο που πρέπει κάποιος να περιμένει 8 και 9 ώρες για να εξεταστεί από ένα παθολόγο για ένα απλό κρύωμα.
Έχεις λιγότερο απο 2 λεπτά για να αποφανθείς τι περίπου έχει ο ασθενής χωρίς να έχεις ούτε τα μέσα ούτε το χρόνο να τον εξετάσεις, ούτε εργαστηριακά να του στείλεις, ούτε την εμπειρία που θα σου επιτρέψει να το κάνεις αυτόματα χωρίς να σκεφτείς για να μπορείς να είσαι εντός του χρόνου που επιτρέπεται να ξοδέψεις. Στην ιατρική όλα είναι σχετικά αλλά εσύ πρέπει να γίνεις απόλυτος για να κάνεις οσο πιο γρήγορα μπορείς τη δουλειά σου.
Eχεις ενα ασθενή που πονάει πονάει πονάει εδώ και ώρες. Ο πόνος στην κοιλιά ειναι ύπουλο πράγμα. Μπορεί να είναι από ένας απλός κολικός μέχρι κάτι άμεσα απειλητικό για τη ζωή. Υπάρχουν βέβαια σημάδια για να διακρίνει κανείς. Αλλά οχι πάντα. Πολλές φορές την έχουμε πατήσει και είναι λογικό να μην νιώθει κανείς άνετα ακόμα κ με ανθρώπους που φαίνονται να είναι σε καλή κατάσταση. Αποφασίζεις πριν τον στείλεις μέσα με την ένδειξη επείγων να κάνεις περαιτέρω διερεύνηση. Μια κλινική εξέταση, ενα καρδιογράφημα, εις βαρος αυτών που περιμένουν απέξω για να διαλεχθούν. Μιλάς με τους παθολόγους, η εικόνα του δε σας αρέσει, μυρίζει μάλλον παγκρεατίτιδα. Πως να αφήσεις εναν ασθενή με παγκρεατίτιδα να περιμένει στο διάδρομο μαζι με το κρύωμα. Τον περνάς μέσα.
Ενας καλοντυμένος κύριος στην αναμονή γκρινιάζει μέσα απο τα δόντια του σχολιάζοντας σε καθώς τρέχεις να τακτοποιήσεις τον ασθενή με την παγκρεατίτιδα. Είναι ερειστικός και συ κουρασμένη και δεν του δίνεις σημασία. Μπαίνει με θράσος στο γραφείο, χωρίς τρόπους. Ζητάει να μάθει γιατί ο άλλος μπήκε να εξεταστεί πριν απο αυτόν. Ξεκινάς να του εξηγήσεις παρόλο που δεν έχεις καμιά υποχρέωση, σε διακόπτει, ξέρει ήδη πολύ καλά. Σε κατηγορεί οτι δέχθηκες τηλεφώνημα απο άνωθεν για να τον περάσεις μεσα. Να κάτι που δεν περίμενες να ακούσεις. Είναι σίγουρος για αυτά που λέει, ηθικολογεί και προσβάλει την επιστημονική σου εγκυρότητα. Φωνάζει αναστατώνει τον κόσμο, σε απειλεί με μηνύσεις και "ξέρεις ποιος ειμαι γω? αμα μάθεις θα το μετανιώσεις" νιώθεις απ'το θυμό να σου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι. Για μια στιγμή σκέφτεσαι να το παίξεις τσαμπουκάς και τρέλα όπως αυτός, να δούμε ποιος θα βγει απο πάνω. Υψώνεις τον τόνο της φωνής σου, το μετανιώνεις, τον κατεβάζεις. Λες, δε με νοιάζει ας πιστεύει οτι θέλει, ας κανει κ μήνυση, σταρχίδια μου. Τον διώχνεις με ενα τόνο ειρωνείας στη φωνή, εισαι πολυ μικρός κύριε. πολυ μικρός. Τρέμεις απο το στρες και προσπαθείς να συγκρατήσεις δάκρυα θυμού  (ο κακόμοιρος άνθρωπος που δεν έχει μάθεια να τσακώνεται). Εχεις μια ουρά απο ασθενείς απέξω να δεις. Ρόμπα.

Σκέφτεσαι, αυτός ο ανθρωπος με την απαράδεκτη συμπεριφορά είναι ο υπερασπιστής της ηθικής, είναι ο ρομπέν των ασθενών που μόλις δει (ή νομίσει οτι δει) διαφθορά στο χώρο του νοσοκομείου (τηλέφωνα να πέφτουν απο το πουθενά) δε θα σταματήσει αν δεν το καταγγείλει. Μόνο που είναι τόσο ηλίθιος που βγάζει ιστορίες απο το μυαλό του. Και αυτη η αίσθηση ανωτερότητας που του δίνει η υποτιθέμενη παλη του με τη διαφθορά θα τον κάνει ακομα πιο ηλίθιο και επικίνδυνο για τις αξίες που λέει πως προστατεύει.
Ο κόσμος εχει αγριέψει πολυ. Να δούμε στο τέλος ποιος θα την πληρώσει.

περι αλλαγής το ανάγνωσμα

Ακόμα ένα ταξίδι στην Κύπρο. Ακόμα ένα Πάσχα στην πλάτη μας...  εν απίστευτο πόσο διαφορετικές αναμνήσεις έχω κάθε χρόνο από αυτή την περίοδο... 2 Πάσχα παρόμοια έχω χρόνια να ζήσω, ευτυχώς...
Για κάποιο λόγο όταν σκέφτομαι το Πάσχα της παιδικής μου ηλικίας μας βλέπω, εμένα και την αδερφή μου με εκείνα τα ηλίθια ταγιεράκια που μας είχε ράψει η μάνα μου, εμένα ήταν κίτρινο και της αδερφής μου πορτοκαλί, σχεδόν φωσφοριζέ, ενιξέρω αν ήταν η μόδα ή το ανύπαρκτο γούστο της μάνας μου, εμένα πάντως έμεινε μου τραύμα.
Τέλοσπάντων, δεν ήθελα να κάνω ανασκόπηση των προηγούμενων Πάσχα παρόλο που γράφοντας αυτές τις γραμμές επεράσαν που το μυαλό μου μια σειρά που εικόνες που εκάμαν την καρδιά μου να σφιχτεί. (π.χ Πάσχα 2007 - Βαρκελώνη....)
Αυτό που ήθελα να πω αρχίζοντας  αυτό το ανούσιο ποστ, ήταν βασικά η απορία μου αν ετριανταρήσαμε και εβάλαμε νου. Αλλάσσουν όντως οι ανθρωποι μεγαλώνοντας? Τι μας αλλάσσει ακριβως? ο χρονος αυτός καθεαυτός? Οι εμπειρίες? Εμένα ας πούμε αλλάξαν με οι εμπειρίες? Επειδή εν νιώθω και πολλα διαφορετική γενικά. εννοώ, είμαι ακόμα το ίδιο ανεύθυνο πλάσμα που ήμουν 5 χρόνια πριν, σε γενικές γραμμές ζητώ ακόμα τα ίδια πράγματα, συνεχίζω να βλέπω το μέλλον σαν κάτι κοντινό και απτό (day to day basis) παρά σαν κάτι μακρινό στο οποίο πρέπει να επενδύω σκεπτόμενη έξυπνα και προνοητικά. Οι φίλοι μου δε, κάποιοι  επαντρεφτήκαν, εκάμαν μωρά ΄η περιμένουν τα να αφιχθούν, εν μου φαίνουνται διαφορετικοί. Εννοώ τι πιο life changing εμπειρία που την μητρότητα/πατρότητα, αλλά πάλε φαίνουνται μου πριτι ματς δε σειμ. Μπορεί να τους βλέπω επιφανειακά? Τελικά ενιξέρω αν ωριμάζουν όντως οι ανθρώποι, αν αλλάσσουν ριζικά και απλά οταν βρεθούν σε μια κατάσταση που τους το επιτρέπει να γίνουνται ξανά τζίνο που ήταν παλιά. Αλλάσσουν οι απόψεις? η συμπεριφορά? Οι τρόποι? Το ύφος? Το ήθος?
Ενιξέρω....
Εγώ πάντως έχει λλίο καιρό άλλαξα χρώμα μαλλιών και βλέπω όντως τη διαφορά.

Βαμβακοφυτείες - Tsopana Rave

Κανονικα εν θα επρεπε να σκεφτουμαι οτι τουτες οι συναυλιες θυμίζουν μου τα νιάτα μου γιατι προφανως ειμαι ακομα αρκετα νεα τζε παω σε τουντες συναυλιες οποτε εν πιο πρέπων να περιμένω να γερασω τζε να μεν πηεννω σε τουντες συναυλιες για να λαλω οτι θυμιζουν μου τα νιάτα μου.  Η αλήθκεια εν όμως  οτι εχτές το βράδυ στην Αρχιτεκτονική, εθυμήθηκα τα νιάτα μου. Οι τσοπάνα ρειβ ηταν ενα που τα συγκροτήματα που ακολουθούσαμε πιστά στες εμφανισεις τους κατα τα φοιτητικά μας χρόνια. Κάποιες που τες συναυλίες τους επαρευρέθηκα εν τες θυμούμαι καν (παθαινω το συχνα) . Θυμούμε το live τους στο Μύλο με τη Σαννυ Μπαλτζη, στο eightball, στο Τζάσμιν, σε κατι φεστιβαλ δεξιά αριστερά, ουτε μια φορά εν επήα τζε να μεν περάσω καλά. Περιμένω πάντα να πουν την καριολα για να δω τι καινουριες αισχρές βρισιές εννα σκεφτεί να πει ο τύπος. Η χτεσινή καινούρια προσθήκη ηταν "θα σου κόψω το ιντερνετ" συν κατι άλλα υπερβολικά ξιμαρισμένα που εν μπορω να επαναλάβω. Τωρά που το σκέφτουμαι εχω και βιντεακι με τουντο τραγουδι.



https://www.youtube.com/watch?v=c9_yP3_hVHM



Κατά τα αλλα η ζωή γίνεται όλο και πιο house-restricted. Πλεον επιλέγω πιο προσεκτικά τις εξόδους μου και στον ελευθερο μου χρόνο ετοιμάζω εργασίες που εν θα δουν ποτέ το φως της δημοσιότητας και παίζω kinect star wars.

Κατα τα αλλα δε μπορώ να διανοηθώ οτι πριν απο μόλις ένα χρόνο εζούσα μια  ζωή τόσο διαφορετική σε ενα χωριουδάκι με λιγότερους απο 2000 κατοίκους,στη μέση του πουθενά, οπου τα βράδια εκυκλοφορούσαν μόνο γάτες, ο αέρας ηταν παγωμένος αλλά πεντακάθαρος, επηένναμε για τσάι κ μετά μέχρι την ακρη της αποβάθρας οπου εβλέπαμε τα μακρινά φώτα αλλων νησιών, επαίζαμε μπιρίμπα και η καθημερινή μου διαδρομή επεριλάμβανε  απίστευτης ομορφιάς τοπία με ρυάκια πεύκα κυπαρίσσια και πολλές κατσίκες.

Επιστροφή στη μαδερλαντ για τις γιορτές... 

Ως φοιτήτρια ήμουν απο αυτές που δεν εδιανοούνταν καν να περάσουν χριστούγεννα εκτός Κύπρου. Εντάξει εν με τιμά ιδιαιτερα το γεγονός, αλλά για ταξίδια εν ενδιαφέρουμουν ιδιαίτερα χειμωνιάτικα, ούλλοι οι φίλοι μου επηένναν Κύπρο και πλας, είχα μια πλειάδα φίλων και γνωστών που με επεριμέναν για να γεμίσουμε τες ώρες μας με καφέδες ποτά επιτραπέζια και χορό και πραγματικά επερνούσα φανταστικά κάθε φορά που επέστρεφα Κύπρο για τα χριστούγεννα. Θυμούμαι πόσο εκνευρίζουμουν που στα μέσα του Δεκεμβρη επρεπε να παρατήσω τη ζωή μου στην Αθήνα για να κατέβω Κύπρο ( έπρεπε, αλλα γιατί επρεπε ουτε ξερω) ακριβώς τότε που είχα αρχίσει να μπαίνω σε ενα ρυθμό με σχολές και μαλακίες, επαρατούσα λοιπόν τη ζωή στην Αθήνα και επήεννα Κύπρο, και ήταν ενα ατέλειωτο πάρτυ οι 15 μέρες που εδιαρκούσαν οι διακοπές, εσέρναμε τα κουφάρια μας που καφέ σε καφέ με προτίμηση το πάλαι ποτέ Καφέ σίτυ οπου εσαπίζαμε μέρες ολόκληρες,  επηενναμε μετά για ποτό, μετά για άλλο ποτό, μετά για χορό και πάει λέγοντας. Ήταν η εποχή που εμπαιννα και σε κλαμπς. Πάντα γυφτος βεβαια, αλλα οκ επήεννα. Ενέχει σημασία που τα έβρισκα τρισάθλια, εμπαινα μέσα εσκέφτουμουν τι μαλακίες κάμνω τζε οτι οκ εν η τελευταία φορά τζε μετά εχορέφκαμε ως το πρωί. Εξάλλου το αλκοολ ειναι μαγικό μετατρέπει οτι δε γουστάρεις σε κάτι υπέροχο. (ή εστω ανεκτό)

 Τελοσπάντων αρκετά για το χτες. Συνεχίζω να πηεννοέρκουμαι ανα οχι τοσο τακτά χρονικά διαστήματα Κυπρο. Εχω χάσει εντελώς την αισθηση του χρόνου. Επιστρέφω ας πούμε μετά που 8 μήνες απουσίας και νομίζω οτι η Κυπρος εν οπως την αφησα. Πραματα που εγίναν πριν 3 χρόνια εγω νομίζω οτι εγίναν πριν μήνες. Εν το μεταξύ ο ρυθμός αλλαγής εν ιλιγγιώδης. Τίποτε εννεν το ίδιο. Ειδικά αν συγκρίνω με πριν 11 χρόνια που την άφησα για πρώτη φορά για τα καλά. 

Εν τουτοις κάτι εν αλλάσσει τζε τούτο χαροποιεί με ιδιαιτέρως. Το τζεγγενιό του φοιτητή υπάρχει ακόμα στις ολιγοήμερες παραμονές μου. Εντάξει, προσαρμόζομαι συμφωνα με τις υποχρεώσεις της παρεας, καποιοι επαντρεφτήκαν, εκαμαν μωρά, εν εχουν πλεον την πολυτέλεια να ξενυχτούν ουτε την όρεξη ουτε τα λεφτά. Εν περιμένω οτι ερκουμαι για διακοπες κ εννα παρατήσουν τη ζωή τους για να μου καμουν παρέα. Κουτσα στραβά ομως βρισκω ακόμα καλους φιλους ετοιμους να μοιραστουν μια βραδιά σε ενα μπαράκι, ενα λαιβ ή ενα ταβερνάκι. Και νιωθω πολλα τυχερή για τούτο. Γιατι εν θελω κατι αλλο στη ζωη μου τουντη περιοδο. Φτανει μου μια βραδια με ενα ποτο (πλεον ενα λογω γαμημενης γαστρίτιδας που εν περνα) και 2 τσιγάρα, με καλη παρεα. Εν ειμαι ετοιμη να μεγαλώσω. Ηδη οπου συχνάζω ανεβάζω το μεσο ορο ηλικίας. Και στην Ελλαδα πολλες φορες αλλα στην Κυπρο ακόμα περισσότερο. Δυστυχως ουτε μιλφαρα μπορεις να με πεις, που θα ηταν οσο ναναι μια παρηγορια να εισαι γρια αλλα φακαμπλ.  :P  

Εξαιρετική παρηγοριά τα Live οπως το χτεσινό, είχα πολυ καιρό να περάσω τόσο καλά, οι beggar's blues diary τα σπανε.  Τα λεφτα που μου εφερε η θεια για τα χριστουγεννα επήαν σε σφηνακια. Οπως τον παλιο καλο καιρό... 

Η ανορεξία της ύπαρξης - Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ

Η ανορεξία της ύπαρξης - Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ

Δεν πεινάω, δεν πονάω, δε βρωμάω

ίσως κάπου βαθιά να υποφέρω και να μην το ξέρω

κάνω πως γελάω

δεν επιθυμώ το αδύνατο

ούτε το δυνατό

τα απαγορευμένα για μένα σώματα

δε μου χορταίνουν τη ματιά.

Τον ουρανό καμιά φορά

κοιτάω με λαχτάρα

την ώρα που ο ήλιος σβήνει τη λάμψη του

κι ο γαλανός εραστής παραδίνεται

στη γοητεία της νύχτας.

Η μόνη μου συμμετοχή

στο στροβίλισμα του κόσμου

είναι η ανάσα μου που βγαίνει σταθερή.

Αλλά νιώθω και μια άλλη

παράξενη συμμετοχή∙

αγωνία με πιάνει ξαφνικά

για τον ανθρώπινο πόνο.

Απλώνεται πάνω στη γη

σαν τελετουργικό τραπεζομάντιλο

που μουσκεμένο στο αίμα

σκεπάζει μύθους και θεούς

αιώνια αναγεννιέται

και με τη ζωή ταυτίζεται.

Ναι, τώρα θέλω να κλάψω

αλλά στέρεψε ως και των δακρύων μου η πηγή.

"Η ανορεξία της ύπαρξης", 2011

Ημέρες παθολογίας

 Μετά απο 5 χρόνια απο την απόκτηση πτυχίου ένιωσα πραγματικά γιατρός. Η παθολογία δεν είναι απλά μια ειδικότητα, είναι η ιατρική η ίδια. Οι 5 μήνες που πέρασα στην παθολογική κλινική ηταν συμπυκνωμένη γνώση (και συμπυκνωμένη κούραση αλλά οκ τα καλά κόποις κτώνται). Τωρά πιστεύκω πραγματικά οτι ο,τι και να μου έρτει ως περιστατικό εν θα το σκοτώσω...  ή τουλαχιστον εννάν πιο δύσκολο να το σκοτώσω. 

 Ήταν οι 5 πιο υπέροχοι μήνες της ζωής μου ιατρικά. Επήεννα δουλειά και εγούσταρα. Ακόμα κ τις μέρες που εσηκώννουμουν με μηδέν όρεξη με το που έμπεννα μέσα και έπιανα στα χέρια μου τους φακέλους των ασθενών απλά εξήαννα οτιδήποτε άλλο έξω που τη δουλειά τζε έκαμνα οτι έπρεπε να κάμω σχεδόν αυτόματα. Να παραγγείλεις εξετάσεις αίματος, αιμοληψίες αέρια αίματος καρδιογραφηματα πιέσεις κλινική εξέταση  μετά προγραμματισμός εξετάσεων βούρα στον ακτινολόγο τον καρδιολόγο το χειρουργό τον οφθαλμίατρο τους φυσικοθεραπευτές επίσκεψη με τον επιμελητή αλλαγές αγωγής εφκήκαν οι εξετάσεις να τις δούμε να τις συζητήσουμε, να γράψουμε πορεία νόσου να μιλήσουμε με συγγενείς επήεννε 5 η ώρα τζε χαπάρι εν επερνα. Το γαμήσι το μεγαλο ομως ηταν οι εφημερίες στις οποίες εμπορούσες να στέκεσαι τζε 15 ώρες σερί (εχω ευαίσθητα πόδια, εν το αδύνατο σημείο μου, το μόνο πράμα που εν αντέχω εν η ορθοστασία) αλλά πάλε ρε κουμπάρε, η ολη φάση ηταν απλά καύλα. Εθυμήθηκα γιατί ηθελα να γίνω γιατρός. Για τους συναδέλφους τι να πω, τόσοι ειδικευόμενοι στην κλινική εν είχε κανένα που να μεν εσυμπάθησα, που να μεν με εβοήθησε στα  babysteps μου, που να μεν μου επροσφερε κάτι ως ανθρωπος τζε να μεν εχουμε μιαν όμορφη στιγμή να θυμούμαστε. Επέρασα τέλεια. Τέλεια. 

 Ελπίζω και στις υπόλοιπες κλινικές να εν εξίσου διασκεδαστικά, αν και πραγματικά αμφιβάλλω...