Σάββατο, 27 Δεκεμβρίου 2008

το καλο των γιορτών...

εν οτι ενεχουμε σχεδον καθολου κόσμο στο μαγαζί, και καθούμαστε ουλλοι μαζί και παίζουμε trivial persuit (ενεχω ιδέα που εβρεθηκε το trivial persuit αλλά τις τελευταιες μέρες αλλάξαμεν του τα φώτΑ).

Το κακό εν οτι εν το genius edition τζε πιανει μας ουλλους η καταθλιψη οτι ενιξέρουμε τιποτε. Που εν αλήθκεια δηλαδή, αλλα νταξει. Σκέφτουμαι να πάω να το γοράσω και να κάτσω να αποστηθίσω τες ερωτήσεις. Είδες αμα εν αθκιασερό το πλάσμα...

Τα χριστούγεννα στην Αθήνα εν μου εκάτσαν και πολλά καλά,και ο λόγος εν οτι ήμουν Θεσσαλονίκη:P Νταξει εν μπορώ να πω οτι εκατάλαβα γιορτές ως τωρά, αν εξαιρέσεις το γεγονός οτι εκυκλοφορούσαν ουλλοι με 3-4 περιποιημένες χριστουγεννιάτικες τσέντες στα χέρια, ψωνια ψωνια ψωνια ορίστε το πνευμα των γιορτών. Ψωνια και οικογενειακά τραπέζια. Εν λέω,ωραία φάση, ανθρώπινη. Και πολλά χαλαρωτική ( οσο χαλαρωτική εν η κοιλίτσα που αποκτάς μετά τες γιορτές-σορυ,χαλαρωμενη ηθελα να πω).

εγω παντως τη μέρα των χριστουγεννων εφκαλα τη στο τρενο. Βιβλίο μου,ταινία στο λαπτοπ (nightmare before christmas ετσι για το γαμωτο) και μετά που ηρτα σπίτι εσυρα και μια μινι-καθαριοτητα που εχρειαζετουν επειγόντως.

Οσο σκέφτουμαι ποσο διαφορετικά επερνούσα τις γιορτές κάθε χρόνο... τζεγγενιό, γυροί καθε νυχτα ως τες πρώτες πρωινές ωρες,μεσημεριανο ξυπνημα, φαί ετοιμο σπίτι και μετά συρσιμο απο καφε σε καφε και συναντήσεις με διαφορους γνωστους και φιλους, οι περισσότεροι εκ των οποιων επαναπατρισμένοι για τες διακοπες και βρισκόμενοι στην ιδια φάση. Ωραιες εποχες εν μπορώ να πω...

Tωρά εν με παίρνει ουτως η αλλως να παω Κυπρο και να καμνω ετσι ζωή γιατί κανενας που ξέρω εν καμνει πλεον τουντη ζωή. Oι παραπάνω δουλευκουν,και εν busy busy busy with their lives. τελοσπαντων εν θέλω τζιολας. i m not a student anymore. τελος :P

οκ καθουμαι και μιλώ γραφτά (πως λεμε μιλώ φωναχτά? καπως ετσι) και καταντώ κουραστική. (ξερω το ξερω το μεν παραπονιέσαι :) )

αυτα ως ενα μινι-update.
( Για να με σας χασω που πελάτες. )



φιλιά

Τετάρτη, 24 Δεκεμβρίου 2008

kala xristougenna

To tapeino auto blog sas euxetai olopsixa kala xristougenna kai kalon neon etos na ftasoumen.

Apo tin omorfi kai pagomeni thesaloniki polla filia kai free hugs (epetixa tous simera sto dromo, enexei la8os na agkaliazeis an8ropous sto asxeto)

Δευτέρα, 8 Δεκεμβρίου 2008

Που πάεις μάνα μου να φκάλεις μεροκάματο?

Σήμερα υποτίθεται εδούλευκα.

Το τι καθεστώς τρομοκρατίας έππεσε στη δουλειά εν περιγράφεται.Τωρά εννα ερτουν οι αναρχικοί,τωρά εννα έρτουν.Είχεν και πορεία στο κέντρο και ενιξέραμε αν θα εκατευθύνουνταν οι φασαρίες ως ποδά. Ηταν υπερβολικοί,είπα τους το,αλλά γαμώτο εβλεπες τους οτι αγχωθήκαν. Επιάσαν τους τηλ να κλείσουν το μαγαζι, στα Starbucks στην Κοραή εσπάσαν τα ουλλα και είχεν και υπάλληλους μέσα που εν επρολάβαν να φύουν,αν εβάλλαν και καμιά φωτιά ποιος ηταν να τους γλιτώσει?

Οπότε εφκάλαμεν εξω τους πελάτες και εκλειδώσαμε. Είχεν 2 μέρες είχα ρεπό and i really missed my job και επήα με όρεξη να δουλέψω. Εγύρισε μου που εφύαμεν ετσι,πλας χάνω και το μισθό της ημέρας. Και αν το εκρούσαν το μαγαζί,ποιος ηταν να μου δώσει το μισθό του μήνα? Και σκέφτου οτι υπάρχουν και ανθρώποι που τον χρειάζουντε παραπάνω που μένα.

Σκεφτου,αμα εμείς,που ήμασταν και μακρυά που τα επεισόδια είχαμεν ετσι προβλήματα, εν μπορώ να φανταστώ τι πανικός επικρατούσε στες κοντινές προς το κέντρο δουλειές (και εν μιλώ για τα πολυκαταστήματα στην Ερμου που ήδη εκαήκαν αλλά τζίνα που απειλούνται) Εσιει χειρότερο πράμα που το να νιώθεις ανασφάλεια μέσα στην πόλη σου,στη δουλειά σου?

Και ομως εχει. Τουτοι ετσι που τους βλέπω,αν δε σκοτώσουν ανθρωπο εν θα σταματήσουν. Και καλά να πεθάνει κανένας αστυνομικός (λεμεν τωρα), αν πεθάνει κανένας ασχετος περαστικός?

Αν περνά που τζαμέ το κοπελλούι σου και πιάσει το καμιά αδέσποτη? (τουτο λαλώ το ως αντιπαραβολή στο πολλά πρήχτικο και εκνευριστικό ερώτημα,και αν ηταν ο γιος σου στην καφετέρια? - σορυ δηλ. αλλά αν ειναι να νοιάζεσαι μόνο επειδή εν συγγενής σου ο αλλος, τι σκατά επιχείρημα ενι για να πείσεις οτι τα φαινόμενα εν κοινωνικά και απαιτούν την αντίστοιχη προσοχή ) εκνευρίζουμε να το ακούω,το ομολογώ. Λαλούν σου,"αν ηταν το κοπελλούι σου ετσι εννα έκαμνες? " και αντι να προσπαθούν να σκεφτούν και οι ίδιοι με οτι λογική μπορεί να ξεπηδήσει μέσα που τες στάχτες τουντης παράλογης και τριτοκοσμικής ιστορίας,προσπαθούν να κάμουν τον αλλο να σκεφτεί με εξτρα εμπάθεια και να δεί τα πράματα με μάτι που θολώνει αντί με καθαρό μυαλό.

Αχχχ ρε κακόμοιρε Αλέξη,εμελλε σου να δώσεις τη ζωή σου πρόωρα για να γίνεις ενα μικρό κομμάτι ιστορίας. Μένει να δούμε και τη συνέχεια...

Κυριακή, 7 Δεκεμβρίου 2008

Βλέπω το χάος

που εδημιουργηθηκε στην Αθήνα.

Επόνησα το στομάσιη μου.

Ερκεται μου αναγούλα,και μια σκηνή στριφογυρίζει στο μυαλό μου, αναρχικοί και αστυνομικοί να κάμνουν πάρτυ στριφογυρίζοντας σαν ερυθρόδερμοι πάνω που το κουφάρι ενος 16χρονου παιδιού.

Γιατί ολα αυτά? Γιατί

Τι ελπίδες εχουμε

Αν η δολοφονία αυτή αναζωπυρώνει και τρέφει το μίσος

Και οι 2 πλευρές ρίχνονται πιο πεισμωμένα σ'εναν αγώνα καταστροφής



(Γιατί μεταξύ μας, και οι 2 κοινωνικές ομάδες στις ακραίες τους μορφές έχουν απλά κάλλο στον εγκέφαλο.)

Τι πιθανότητες έχουμε να δημιουργήσουμε με τουντην ιστορία μια καλύτερη κοινωνία?

Οταν αυτά είναι που περιμένουν οι 2 αντίπαλοι για να ριχτούν χωρίς ενδοιασμούς στη μάχη. Μισος, φωτιές,συνθήματα, ξύλο, κρυφτούλι, "ανακρίσεις" , ψευτιές, δακρυγόνα, πυροβολισμοί.

Και αυτό είναι η καλύτερη κοινωνία που ευαγγελίζονται.

Ελαφρύ το χώμα που σε σκεπάζει Αλέξανδρε, ήσουν και συ θύμα του κομπλεξισμού και της "καλύτερης κοινωνίας" που σου τάξανε.

Τετάρτη, 3 Δεκεμβρίου 2008

en exw tpt na pw

alla e 8elw na emfanizete proto to prohgoumeno post :P

So...

Eimai akoma se dilimma an 8a paw home for christmas i oi... enna i8ela na perasw ta xristougenna mou stin a8ina, en ekama potte xristougenna stin a8ina, Dedomenou oti pi8anotata touta ennan ta teleutea xristougenna pou pernw os monimos katoikos a8inon (an ebrw pote ti dinami na siko8w na fiw :P) pisteukw enna parw tin apofasi na ta perasw poda.

Stin mia pleura tis zigarias i oikogeneia, pou perimenei, na giortasei xristougenna me soupa me kotopoulo to prwi meta tin ekklisia, apeirous kourapiedes kai melomakarona, xilioepanalamvanomenes kouventes pou sterounte fantasias giro pou ena trapezi psixro kai polles fores amixano.

Pou tin alli i a8ina. Stolismeni, giortini,xaroumeni, kai gw na kofkw voltes panw kato sto kentro, na vlepo ton kosmo,moni mou i me kapio apo ta liga atoma pou mporw akoma na apokalo filous. 8a paw ena 3imero 8essaloniki, 8a doulepsw extra ores,8a piw pollin pollin krasi, kai otan 8a allaxei o xronos den exw idea pou 8a vriskome, pantos oxi se family dinner :P

Areskei mou parapanw i 2i ekdoxi. Mother, men kleiseis isitiria gia kipro fetos!

Παρασκευή, 28 Νοεμβρίου 2008

wake up feeling shit

Tελικά το πιο οδυνηρό πράμα του κόσμου ειναι να μεν εσιεις μια αγκαλιά οταν πραγματικά τη χρειάζεσαι...


Και να ξυπνάς το πρωί και να συνεχίζεις να χρειάζεσαι μια αγκαλιά.

Απαίσιο συναίσθημα,ελπίζω να μου φύει γλήορα.

so u think u can dance latin?

Εχτες επήα για πρώτη φορά σε Latin club. Ετσι στο άσχετο, μ'εναν ισπανό-αμερικανο τουρίστα που χορέφκει λατιν που τον τζαιρό που ηταν μες την τζοιλιά της μάμας του. Μαλάκα, we danced the night away που λαλεί και το άσμα, και εκατευχαριστήθηκά το. Εγω εννοείται οτι στην αρχή ενίξερα να σταυρώσω βήμα,αλλά τελικά εν αλήθκεια που λαλούν οτι αμα ξερει ο καβαλιέρος να χορεύκει ενεν ανάγκη να ξέρει η ντάμα. Πρωτη φορά θωρώ άντρα να χορεύκει τόσον καλά (εν είμαι φεμινίστρια,αλλά ξέρετε ινταλως χορεύκουν οι κυπρέοι και οι Ελληνες, καλα εξαιρούνται οι δάσκαλοι χορού:P)

To περίεργο ήταν οτι που ουλλο το μαγαζί,τζινοι που εξέραν να χορεύκουν ηταν οι αρσενικοί. Μόνο μια γυναίκα είδα,που να χορευκει καλά. (οι παραπάνω ηταν σαν εμένα,leaded by their partner) Μα τι εν τουντο πράμα! Μετά εσκεφτηκα οτι ενας αρσενικός για να πάει σε λάτιν κλαμπ, συνήθως πρέπει να ξέρει να χορεύκει,να ασχολείται λίο (υπάρχουν τζαι τζινοι που τους τραβά η παρέα τους,και επειδή ενιξέρουν να χορεύκουν προσπαθούν να γελοιοποιήσουν τες φιγούρες για να νιώσουν καλύτερα) ενω οι γυναίκες απ'οτι είδα και εχτες εν πιο ανοιχτές,εν σε φάση, να μά8ουμε ενα χορό ρε παιδί μου. Αν και η αναλογία ανδρων-γυναικών στους beginners εν ηταν και τόσο ασχημη (οι αντρες είναι είδος με εξέλιξη τελικά, εν μπορώ να πω) Είχεν δωρεαν μαθήματα που κουβανέζους γκουρού (πως μπορούν να σούζουν τον κώλο τους ετσι,και να μεν φαίνουνται καθολου γκει,μεγαλη τέγνη) και ηταν αρκετά μεγαλη η προσελευση του κόσμου. Ηταν σχεδόν γεμάτο. Και η μουσική, θεική, μπαίνεις μέσα και νομίζεις οτι μπαίνεις σε άλλο κόσμο.

Αρεσε μου πολλά η φάση, νομίζω εννα το καθιερώσω μια φορά τη βδομάδα, ο χορός εν εκτόνωση (οχχχχχχ τα πο8κια μου)

Τρίτη, 25 Νοεμβρίου 2008

Η δουλειά

Ενας που τους πολλούς λόγους που μου αρέσκει πολλά η δουλειά μου,εν επειδή i get to see τους ανθρώπους χαλαρούς και ξεκούραστους σ'ενα περιβάλλον που οι παραπάνω νιώθουν άνετα.

Έρκουνται,παραγγέλουν ενα καφέ/φραπουτσίνο/καπουτσίνο/τσάι/οτιδήποτε, και μερικοί που βαστούν παραπάνω πιάνουν και κανένα που τα λαχταριστά γλυκά μας. Και καθώς ετοιμάζω τα ροφήματα βλέπω τους να περιμένουν με ανυπομονησία τον καφέ τους, και ειδικά αμα εν κανένας που τζίνους τους καφέδες-ληξιά, με τες σαντιγές,τα σιρόπια τες σιοκολάτες, και μετά πιάνουν τον και παν και βυθίζουνται σ'ενα καναπέ, με παρέα τους φιλους ή ενα βιβλίο/μια εφημερίδα, αρέσκει μου ρε γαμώτο να τους βλέπω ετσι χαρούμενους. Εν τέλεια να δουλεύκεις σ'ετσι περιβάλλον. Να βλέπεις τους άλλους να απολαμβάνουν τες μικρές χαρές της ζωής, ακόμα και αν εσυ δουλευκεις. En λέω,εν σχετικά σκληρή δουλειά (έκαμα κάτι πλάτες,ουτε πρωτείνες να έπινα,εγίνηκα Body builter) αλλά αμα δουλευκω με καλούς συνάδελφους και κόφκουμε και καμιά κουβέντα,λαλούμε και καμιά μαλακία, εν μια χαρά.

Γενικά τον τελευταίο καιρό η δουλειά μου έγινε λίο η ζωή μου (και δουλεύκω παρτ-τάιμ,σκέφτου) αρέσκει μου πολλά, πηέννω και αμα εν δουλευκω, (οπως έκαμνα και πριν να πιάσω δουλειά τζαμέ), και το πιο ωραίο εν οτι ετυχε και επεράσαν που το κατάστημα αρκετά άτομα που εχω καιρό (εως χρόνια) να δω, και εκάτσαμε και εκόψαμε τες κουβέντες μας,και ξέρουν οτι εννα με βρίσκουν τζαμέ, και περνούν όποτε θέλουν.

Τα παιθκιά στη δουλειά εν πολλά οκ, οπως σε όλες τις περιπτώσεις,με κάποιους ταιρκάζουμε, με κάποιους όι, επειδή έμαθα να βάλλω που το ενα και να φκάλλω που το άλλο,ως τωρά εν με ενόχλησε τίποτε ιδιαίτερα, εκτος που το γεγονός οτι εφυε κάποιος που τη δουλειά και κανένας εν εστενοχωρήθηκε,εκτος που μένα που τον εσυμπαθούσα. ήταν και ο τρόπος που έφυε λίον περίεργος, αλλά είμαι πολλά καινουρια για να χώννω τη μούττη μου στα κουτσομπολιά τους, οπότε χέστο.

Σο, πότε εννα περάσετε να σας κάμω κανένα καφέ?

Τρίτη, 18 Νοεμβρίου 2008

Αναμνήσεις 17 Νοεμβρη

Aμα ακούω Πολυτεχνείο 2 αναμνήσεις έρκουνται κατευθείαν στο νού μου.

Η πρώτη,ήμασταν γυμνάσιο και εκάμναμε γιορτή για το πολυτεχνείο. Ξέρετε τωρά πόσο επιβάλλεται στις σχολικές γιορτές να δραματοποιείς τα παντα.Είχαμε λοιπόν μια συμμαθήτρια που επήρεν το ρόλο της λίο πιο σοβαρά μάλλον απ'ότι επρεπε. Εθκιέβαζε τα ονόματα των ηρώων και δίπλα τες ηλικίες τους. Ελάλεν λοιπόν, π.χ. Γιώργος Γεωργίου ,δεκα-οκτώ χροΝΩΝ (ετόνιζε το ΝΩΝ σαν να και εξαρτάται η ζωή της αν θα το πει δυνατά) ετσι για να δώσει ενα περίτου τόνο δράματος. Μαρία Κυριάκου (πχ) δεκαοκτώ χρο-ΝΩΝ. και επήεννε και επήεννε τζε μεις πουκάτω φιρμένοι. Ενιξέρω γιατί,που ουλλες τες γιορτές εμεινε μου τούτο. Και λίο η κασέττα με το φοιτητή που φωνάζει, μάλλον γιατί ήταν πιο γνήσια που τα σκετσάκια που ασκούμασταν να παρουσιάσουμε.

Η δευτερη ανάμνηση εν που τα φοιτητικά μου χρόνια, οταν, οντας πορωμένη με τα πολιτικά,τες πορείες (εν εχανα πορεία για πορεία) και τες επετείους, επήα να διανυκτερεύσω την πρώτη νύχτα μέσα στο πολυτεχνείο, να κρεμάσουμε τα πανώ και τις αφίσες και να περιμένουμε τον κόσμο την επόμενη μέρα (τη ματαιότητα των πράξεων τουτων μόνο τωρά θωρώ καθαρά).

Παμε λοιπόν εξω που το πολυτεχνειο στες 2 τα ξημερώματα και περιμένουμε να ανοίξουν οι πύλες να μπουμε, οργανομένα πράματα, με τες αφίσες και τα πανώ στα χέρια και γυρώ γυρώ οι μαντράχαλοι μας με τα κοντάρια με τες κόκκινες σημαίες στα χέρια,για "περιφρούρηση". Χαμός. Εγω εν ειχα καταλάβει ακριβως τι εγίνετουν και γιατί τόσος πανικός,και ενημερώσαν με οτι επρεπε με το που πεσει το συνθημα να μπουμε οσο πιο γληορα γινεται να πιάμεν θέσεις,πριν τες πιαν αλλες αριστερές οργανώσεις και βαλουν τζινες πρώτα τες αφίσες τους.

Οσο πορωμένη τζε να μουν,τζινη την ωρα επαίχτηκα.Μα εν γιαυτό που γινεται τουτον ουλλο το παναυρι? Εν επρόλαβα να τελειώσω τη σκέψη μου και έππεσε το συνθημα. Ουλλοι μαζί, και γω παρασυρμένη σχεδόν που το πλήθος εμουντάραμε προς την είσοδο.Ταυτόχρονα με παιδιά που άλλες (συγκεκριμένα μια θυμούμαι) παράταξη. Σκουντιές,βρισιές, πανικός, σε κάποια φάση βλέπω μια κοπελλίτσα που την άλλη παράταξη να διπλώνεται που μια γερή αγκωνιά στο στομάχι και να πέφτει χαμέ. Εφρίκαρα λίο η αλήθκεια. Επιάσαν την και εφκάλαν την εξω. Εβάλαν αφίσες οπου εμπορούσαν,και μετά αρκέψαν και ετσακώνουνταν για όσο χώρο εμεινε ποιος εφτασεν τζαμέ πρώτος και ποιος πρεπει να βάλει και ποιος δικαιούτε παραπάνω χώρο και μαλακίες. Και μίσος και απέχθεια για την αλλη παράταξη και καυκάες και ιστορίες. Ούλλη η νύχτα επέρασε να προσέχουμε αμπα τζε φκει καμιά αφίσα.

2 αναμνήσεις λοιπον.Η μικρούλα που τραυλίζει προσπαθώντας να δώσει έμφαση στο λόγο της,και η φοιτήτρια που διπλώνεται. Τζε μετά έρκουνται οι υπόλοιπες κλισέ εικόνες.

Kαι εκείνοι που ήταν εκεί, που αντισταθήκαν πραγματικά στο φασισμό δεν διεκδικούν ούτε δόξα,ούτε δάφνες. Ενω οι επίδοξοι πολιτικοί της νέας γενιάς πάνε και κλείνονται συμβολικά στο πολυτεχνείο και θεωρούν οτι τους αξίζει βραβείο για την προσπάθεια.

Σάββατο, 15 Νοεμβρίου 2008

Salami Live @ Stavros Tou Notou

γαματο?

μουζουρακης και μαλακίες.

Τετάρτη, 12 Νοεμβρίου 2008

To ωραιότερο βιβλίο του κόσμου

Οκ μπορεί να μεν εν το ωραιότερο, αλλά σίουρα εν αφήνει ασυγκίνητο ενα ευαίσθητο αναγνώστη.

Γαμώτο,αρεσε μου πολλά.

Δεν είναι μόνο ο τρόπος που γράφει, η αγάπη που αναδίδει το βιβλίο για το ανθρώπινο είδος και ιδιαίτερα το θηλυκό πληθυσμό του, οι ενδιαφέρουσες ιστορίες και η ατμόσφαιρα που δημιουργεί και που διαφέρει που οτιδήποτε άλλο εθκιεβάσετε μέχρι σήμερα (βάζω και στοίχημα). Εν κάτι αλλο, εν οτι εν ανθρώπινο. Και γίνεται συγκινητικό χωρίς επιτήδευση. Και τούτο εν οτι πιο δύσκολο να πετύχει ενας συγγραφέας.

Αν πέσει ποτέ στα χέρια σας, θκεβάστε το και θα με θυμηθείτε.

Κυριακή, 9 Νοεμβρίου 2008

Paralirima 2

Petassume 8ess gia 1-2 meres+epistrefw!
Exi kero na paw kai epe8imisa. Nan kala o mastros pu mu pintwnei ta repa mou.
Asxeto,epe8imisa ti dulia mu idi:p


Xeimonas epitelous! Anti8eta me allous en mareskei epidi xouxouliazo sto krevati mu. Areski mu epidi perpatas sto dromo+enexei kosmo,areski mu na vrexei+ na kratw tin obrela+na pienw zikzak na apofigw tes lantes. H na poumpourizei kai na ka8ese sena zesto baraki me to krasoui sou ke na skeftese ou gamwto twra pws enna paw spiti,as katsw akoma lio:p
Kai twra pu ena vreshei en 8a ka8ete exo o kosmos sti dulia ara enaxo liotera potirka na mazeukw hehe.
En makris o dromos gia 8ess gamwto ke grafw na perasei h wra. Anexo sima 8a epanel8w!


Update: sti mesi tou dromou exalasen to leoforeio:p lovely!

Σάββατο, 8 Νοεμβρίου 2008

παραληρημα

Τελικά,καμιά που τες κρίσεις μου εν διαρκεί παραπάνω που ενα 3ήμερο. Συνήθως εναλάσσεται η φάση,3 μέρες είμαι καλά,3 μέρες χάλια,ατε τζε λίο μέτρια,και πάλε που την αρκή.

Προχτές ας πούμε,ημουν ψιλοχάλια πάλε (η συνέχεια της ιστορίας του προηγούμενου ποστ), αλλά μετά που 3 κρασιά έφερα τα μίλια μου. Και εκτοτε είμαι καλά.

Εκτιμω πάρα πολλά το γεγονός οτι υπάρχουν 1-2 ανθρώποι που ξέρω οτι αμαν τους πιάσω τηλ να φκούμε εν συχνά διαθέσιμοι. Εκτιμώ το επειδή ενεν τυχαίοι,εν δικοί μου ανθρώποι,και ενεσιει πιο μεγάλη παρηγοριά που το να ξέρεις,οτι αμα κόψεις μέσα και νιώθεις σκατά εννα εχεις εναν δικό σου ανθρωπο να φκεις να πιεις μια μπίρα. Και εν χρειάζεται καν να δηλώσεις οτι εισαι σκατά. Απλά ξιάννεις το.

So,η κρίση εφυε, εν μπορώ να πω οτι ο υπνος μου έσασεν και τέλλια,αλλά εχει πολλύ καιρό που εν ετσι ταραγμένος και εσυνήθισα το. (εκτος που κατι φασεις που επιδεινώνεται παραπάνω)

Πρέπει να διαβάσω και το τελευταίο κεφάλαιο του "Ξενου" του Καμύ. Ήμουν τόσο χάλια ψυχολογικά που εν αντεξα να θκεβάσω παρακάτω. Τρομερό βιβλίο. Αλλά τρέμω στην ιδεα οτι εννα το τελειώσω. Για κάποιο λόγο εν θέλω, φοούμαι το τέλος. Ατε εν λαλώ τπτ αλλο να με σας το χαλάσω εσας που εν το εθκιεβάσετε και εχετε σκοπό να το πράξετε.

Τελικά ενας που τους καλύτερους τρόπους εκτόνωσης εν το κλουμπιγκ. Επήαμε εχτές με μια φίλη, εγω γενικά εν ειμαι των clubs και εν μου αρέσκουν καθόλου,σο εμοιράσαμε την νυχτα, μιση σ'ενα μπαράκι που επαίζαν σκα,ρέγγε και κατι παλιά κλασικά, και την αλλη μισή σενα τυπικό κλαμπ. Εχορέψαμεν, επιττώσαμεν,επεράσαμεν τέλεια και την επομενη μέρα εσηκώθηκα με hangover και πόνους περιόδου να πάω δουλειά οπου και ειδαν με τόσο ταλαιπωρημένη που ενεκαμα καθολου λαντζα και εμεινα κυριλέ στα ποτά. Τέλεια.

Αυτα τα νέα εν ολίγοις.Τουντες μέρες I love my life. i love my job, i love τους φίλους μου, i love my love, και οσο συνεχίζω να γράφω υποψιάζουμε οτι πρέπει να είμαι υποκλινικά μανιοκαταθλιπτική. Εν εξηγείται μιαν ετσι μια γιουβέτσι τουτη η διάθεση μου. Ελεος ας πουμε.

Αα τζε τωρα εχω και πιστοποιητικό οτι είμαι μπαρίστας τρομάρα μου.

Το οτι είμαι κυκλοθυμική επεσήμανε μου το ο Αιγύπτιος φίλος στην Κων/πολη. Μανα μου ρε ως τζε ο μουλλάς επήρεν μας πρέφα. Εν είχεν λαθος τζιντο κοπελλούι.

Σημερα εφκήκα και επέρασα τέλεια χωρίς σταγονα αλκοολ (επειδη ταχα πίνω Panadol) Εγυρισε μου που τους εβλεπα ουλλους με τες μπιρες και τες βοτκες τους και γω επινα Perrier ιμισιη μου. Γιαξ.

ενιξερω γιατί,αλλά εν θέλω να τελειώσω τουντο ποστ.

ατε κανει.

Κυριακή, 2 Νοεμβρίου 2008

...

Giati i ka8e nixta mu nan efialtis...

Σάββατο, 1 Νοεμβρίου 2008

Blindness Trailer

thelw na tin do tountin tenia.

o Saramagu einai gamw tous siggrafeis, kai stin ellada en ton xeroun ka8olou,eno sto exwteriko en arketa diasimos.

kala ti sto 8kiaolo kamnoun tzinoi pou proo8oun vivlia sti xora mas? :P

xerw xerw,proo8oun xrisa dimoulidou pou en pio konta sto mentality tou mesou ellina. mixesw.

ελευθερία (?)

Πολλοί λεν πως στη σημερινή εποχή ο ανθρωπος εκατάντησε να είναι σκλάβος σ'ενα σωρό πράγματα και καταστάσεις. Σκλάβος του ωραρίου του,της δουλειάς,των αφεντικών,των υποχρεώσεων,των δανείων,κλπ κλπ.
Η αληθεια είναι οτι δε ζούμε στην τέλεια εποχή, αλλά μήπως δεν είναι σήμερα τα πράγματα καλύτερα απ'οτι ήταν 50 χρόνια πριν? Μηπως ήμαστε τώρα πιο σκλάβοι απ'οτι ήμασταν τότε? Οκ,τότε δεν υπήρχαν οι διαφημίσεις, δεν υπήρχαν ομως ουτε τα προιόντα. Και ποιος τα χρειάζεται τα προιοντα,θα μου πεις. Ρώτα και κείνους που δεν είχαν, πλυντήρια,ψυγεία, αυτοκίνητα,μαλακτικά ρούχων, ακόμα και ιντερνετ, υπολογιστές και περιφερειακά,γιατί υποτιμούμε το πόσο πιο απλή κάνουν τη ζωή μας? Θα αντάλλασσες όλα αυτά για μια "ήρεμη ζωή" σ΄ενα χωριό της δεκαετίας του 50? ή εστω και του 60. Ισως να ήταν πιο απλά τότε τα πράγματα, αλλά δε σημαίνει πως ήταν και πιο ευκολα. Ευκολο είναι να δουλεύεις ολη μέρα κάτω απ τον ηλιο,και να αγχώνεσε μη βρέξει και σου χαλάσει η σοδειά, πότε θα τα μαζέψεις όλα να μη σαπίσουν,αν θα τα πουλήσεις, η ακόμα και βοσκός στα λιβάδια (ειδυλλιακή εικόνα) θα μπορούσες ειλικρινά να αντέξεις πάνω απο βδομάδα εσύ και τα πρόβατα στη μέση του πούποτε? (ή εστω,ενα μήνα).Μήπως, εκτός απο απλή η ζωή εκείνη να ήταν και βαρετή? Μηπως ο ανθρωπος δεν είναι φτιαγμένος να αγωνιά και να παλεύει για την εξέλιξη,την προσωπική του,την κοινωνική, και στις μέρες μας βεβαίως την τεχνολογικη?
Και ας υποθέσουμε πως δεν είπες ποτέ πως παλιά ηταν καλύτερα, αλλά ισχυρίζεσαι πως ΚΑΙ τώρα είναι τα πράγματα σκατά, και ο ανθρωπος είναι υποχείριο άβουλο του καπιταλισμού,πες μου,μήπως δεν υπάρχουν πράγματα σ'αυτή τη ζωή που μπορούν να κάνουν ενα ανθρωπο ευτυχισμένο? Θα μου πεις, υπάρχει κόσμος που δουλεύει ολη μέρα για ενα ξεροκόμματο, που είναι η ευτυχία σ'αυτό?Ας το δουμε συγκριτικά. έχει καλυτερέψει η ζωή του? Ισως δεν εχει καταφέρει να κατακτήσει την ευτυχία αλλά εχει αλλάξει καθολου προς το καλύτερο? Και ολα αυτά τα αγαθά που αγοράζει? Τον κάνουν ευτυχισμένο? Τα χρειάζεται? Αυτό πιστεύω πως μπορεί να το απαντήσει ο καθένας για τον εαυτό του. Εγώ προσωπικά δε θα μπορούσα να δουλεύω ολη μέσα σαν το σκυλί για να πάρω μια τσάντα gucci και μετά να νιώσω ολοκληρωμένη σαν προσωπικότητα. Ξέρω πως καποιοι (ες) το κάνουν,και το ευχαριστιούνται, και λέω κάβλα τους. Μπορεί να είναι αιχμάλωτες της μόδας,αλλά εκεί βρίσκεται η μαγική στιγμή τους, δεν πρόκειται εγω να τους την ακυρώσω. Θα μου πεις οι συνθήκες... οκ, να δεχτώ πως παίζουν ρόλο οι συνθήκες για κάθε σκλαβιά που βιώνεται σαν ελευθερία και κάθε μιζέρια που βιώνεται σαν ευτυχία (βλέπε κατοχή μάρκας που προκαλεί περηφάνια). Οι συνθήκες είναι πάντα εκεί. Οκ,ας παλέψουμε για μια αλλαγή. Αλλά δε μπορείς εσυ,αγαπητέ,να παρεις απο το χέρι μια κυριούλα και να της πεις, η ευτυχία σου αγαπητή μου δε βρίσκεται στη τσάντα που αγόρασες,αλλά στην ποίηση,στη λογοτεχνία και στις τέχνες. Θα σου πει "α παράτα με Χριστιανέ μου εγώ θέλω τη τσάντα μου δε θέλω να διαβάσω Σεφέρη". Ευτυχία είναι να της επιβάλεις εσυ τι χρειάζεται?

Αυτά για προβληματισμό γιατί βαριέμαι να γραψω άλλα. Ο προβληματισμός ο δικός μου προέρχεται απο το στενό συγχρωτισμό μου με άτομο μαρξιστικής ιδεολογίας,το οποιο υπεραγαπώ και δεν προτίθεμαι να στενοχωρήσω με το να πω οτιδήποτε που θα του χαλάσει τη νιρβάνα. Αλλά κάπου θέλω να τα γράψω.

Παρασκευή, 31 Οκτωβρίου 2008

Δουλειά

Iντα ωραία να λαλείς, αύριο πάω δουλειά, δουλεύκω.
Σήμερα επληρώθηκα τζιόλας.
Εν ωραία φάση,η αναρχική μου φύση επερίμενε πιο φριχτή την εμπειρία :P

Κυριακή, 26 Οκτωβρίου 2008

what the fuck

http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=951487&lngDtrID=244

Ποιου να πιστέψεις τωρά?

Σάββατο, 25 Οκτωβρίου 2008

Eπεθύμησα

Κάποια πράματα που έκαμνα μιτσιά. Να παίξω πιάνο και να παίξω μπάσκετ. Επεθύμησα τα πολλά ομως. Και να λύσω και καμιά άσκηση φυσικής. Που τζίνες του 3ου μέρους των προεισαγωγικών (ναι ημουν σπάσμα). Ηταν challenging οσο ναναι.

Να είμαι 16, να σχολάνω και να πιέννω προπόνηση,πιάνο,ιδιαίτερα, τη νύχτα irc και τα Σαββατόβραδα στο bigboy και γυρούς Ληδρας-Μακαρίου-Ληδρας,ωσπου να με συνάξει η μαδερ απο το sockshop. those were the times....:)

Παρασκευή, 24 Οκτωβρίου 2008

KOOP ISLAND BLUES (OFFICIAL VIDEO)

ενιξερω γιατί,αλλα εν μπορώ να σταματήσω να το βάλλω στο replay

Πέμπτη, 23 Οκτωβρίου 2008

lilya 4-ever

Εν η αγαπημένη ταινία της κροατιδας συγκατοίκου.Είδα τη σήμερα μετά που κάμποσο καιρό που την είχα κατεβασμένη,και εδωσε μου τζίνο που εχρειάζουμουν: ενα καλο κλάμα :P
Εν τέλεια,δείτε την.

Τετάρτη, 22 Οκτωβρίου 2008

Παμε παλι ξανα

Αφου apparently εν μπορώ να μείνω χωρίς μπλογκ, είπα να ξαναρχίσω που την αρχή.Οι πως είχεν κάτι που εν μου άρεσκε το προηγούμενο (προφανώς ηταν τέλειο) αλλά ατε, αφου με επιαεν η πελλάρα και εσβησα το,εν πειραζει.

Πιάνω τον εαυτό μου να είμαι ψιλογυρισμένη ωρες-ωρες,χωρίς λόγο. Σαν σήμερα στη δουλειά.Ενιξέρω τι με εχαλασε (μπορεί που εστέκουμουν ουλλη μέρα χωρις να φάω τπτ?) αλλα το μονο που ηθελα ηταν να εξαφανιστώ.Μερικες φορες νιώθω οτι ζω στο δικό μου κόσμο, και ειμαι τελειως lost in space. Για καποιο λογο, χρειαζουμε, τωρά τελευταία, περισσοτερο που ποτέ την επιβεβαιωση των γύρω μου,και αν δεν την εχω λιο στενοχωριούμαι. Ομως, γενικά, νομιζω οτι ειμαι σε μια πολλά καλη φάση της ζωής μου, εχω αυτοπεποίθηση, νιώθω οτι έχω πράματα να δώσω σε κάποιον, εν με βαρκούμαι (παρολο που ωρες ωρες θελω να με κουπανησω) και εχω αρχισει καπως να κατασταλάσσω στο ποια ειμαι και τι θελω που τη ζωη μου (fuck i m growing up), αλλά, το οτι εγω ειμαι καλα εχω την απαιτηση να το δουν και οι αλλοι... και επειδη τουτο,νομιζω,εν συμβαινει, δισπιρκώ κάπως...
Μα εν πράμα να εισαι στην καλυτερη σου φαση και να μεν εχεις δικους σου ανθρωπους γυρω σου να σε ζήσουν? ειναι να μεν σου γυρίζει?

Παλε μαλακιες λαλω... yep, i m back to blogging.